یکی از نامه های ایشان به خانواده:

بسم الله الرحمن الرحیم

پس از عرض سلام امیدوارم که حال همگی خوب بوده باشد و سایه ایزدی بر زندگی پر خیر وبرکت گرم خانواده حکمفرما باشد و در تمامی مراحل زندگی شاد و خرسند باشد و هیچ گونه ناراحتی وجود شما عزیزان را آزار ندهد و اگر از حال این حقیر خواسته باشید باید بگویم که خوب خوب هستم وباید بگویم که نامه پر مهر و محبت شما عزیزان در تاریخ 29/2/72 رسید و از خواندن آنها مخصوصا نامه آقا بهزاد خیلی خیلی خوشحال شدم آخه نمی دانید در اینجا نامه خواندن چه حالی دارد نامه حسن ورضا هم رسید  از انها هم ممنون هستم والان هم که این نامه را می نویسم نامه هادی و رضا رسید و باز هم متشکرم که خلاصه به یاد ما هستید راستی از شنیدن موفقیت هادی در کشتی بسیار خوشحال شدم و تبدیک عرض می کنم از رضا هم تشکر کنید که به فکر ما هست راستش چون آدرس مشخصی ازش نداشتم برایش نامه نوشتم ولی واقعا مرا خوشحال و خرسند کرد وخلاصه از تون ممنونم که به فکر من هستید و امیدوارم که نامه نوشتن را ترک نکنید من که هر چه فکر می کنم چیزی به ذهنم نمی رسد بنویسم چون اینجا چیزی نیست که شما را خوشحال کند جز اینکه بگویم منطقه امن و امان است وهمه ضد انقلابها مثل موش رفتند و دنبال سوراخ موش می گردند و من هم به امکان زیاد 30 خرداد می ایم و محرم رابا هم خواهیم بود ولی اگر خدا بخواهد خلاصه به همه سلام برسانید وبگوئید که حتما نامه بنویسد و به رضا هم بگوئید که آدرس خودش را بنویسد تا من هم جواب نامه های پر مهر و محبتش را بنویسم دیگر سفارشی نمی کنم نامه یادتان نرود آخرمن حرفی ندارم بریا نوشتن ولی شما هر چه که در خانه می گذرد برایم بنویسید وباز هم عرض ادب ما را به کلیه اعضای خانواده وآشنایان و فامیل برسانید .

به امید دیدار هرچه زودتر

المپیک منتظرم باشید

گنجینه افتاب

دنبال شب غم از قفس سینه می رود

کاخ جغد غم به لانه دیرینه می رود

چون عمر ماست نا روی در مسیر باد

هر برگ آن چو شنبه وآدینه می رود

کی شد شکار اهوی خوش نقش آفتاب

کز غنچه رنگ و از خزه سبزینه می رود

جغد سکوت تا گلوی خون گرفته خواند

کاخ در افتاب به گنجینه می رود

در انتظار صبح طلائی شسته ام

کز قلب روزگار اثر کینه می رود

شکفت در دلم گل خورشید وپیر ماند

تا کی خود این غبار آئینه می رود

رسستی تو ای حسن نوشته بود که چرا برای فرهاد نامه نوشتم و چرا برای خانه ننوشتم باید بگویم که یک روز قبل از نامه فرهاد برای خانه نوشتم که دیگر نرسید من آن تقصیر من نیست .

زهوشیار آن عالم که ناله را دیدم غمی دارد

ما که بی عقلیم به ما چه ؟