شهید تقی خزلی جو در مرداد ماه سال 1349 در روستای بوجان تویسرکان دیده به جهان گشود.دوران کودکی را در همان روستا سپری کرد از همان کودکی بسیار مودب و با ایمان و در عین حال مهربان و خوش اخلاق بود. شجاعت ویژگی دیگری بود که در وی به وضوح دیده می شد. در انجام واجبات و ترک محرمات بسیار کوشا بود و حتی از کودکی اهل تعبد و حتی گرفتن روزه بود با وجود اینکه هنوز کم سن و سال و ضعیف بود. تحصیلات خود را تا پنجم دبستان ادامه داد و پس از آن وارد فعالیتهای بسیج شد. اهل مطالعه بود و معمولاًکتابهای مذهبی را برای مطالعه انتخاب می کرد.آنچه همیشه با آن انس داشت قرآن بود که دائماً و در هر فرصتی از تلاوت قرآن بهره می گرفت. عشق و علاقه وافری به حضرت امام(ره) داشت و بسیار علاقمند به ملاقات با ایشان بود که در این دنیا برایش میسر نشد.

سنش کم بود و در آغاز نوجوانی که تصمیم گرفت راهی دیار عشق و ایثار شود و مدتی را در جبهه بود و این مدت تمرینی بود برای آماده شدن سفری بزرگ و عرض نیازی عاشقانه به درگاه خداوندی. وقتی برای مرخصی برگشت بیش از پیش به معنویات توجه می کرد به گونه ای که تنها برا ی نماز جماعت و رفتن به مسجد از خانه خارج می شد و بقیه اوقات را در خانه مشغول تلاوت قرآن بود. گویا خود را برای دیدار معشوق آماده می ساخت. در همین احوالات بود که بار دیگر شوری عاشقانه در وجودش شعله ور شد و تحمل ماندن را از او سلب کرد. این بار خانواده سعی کرد او را راضی کند تا به خاطر سن کمش بماند، اما این روح بلند ماندنی نبود. وقتی می خواست به جبهه بازگردد سیمایش نورانی تر از پیش به نظر می رسید و فضائل اخلاقی در او بیشتر نمود.پیدا کرده بود به همه دوستان و نزدیکان یادگاری داده بود و به آنها گفته بود که من دیگر بازنمی گردم. مودبانه از پدر و مادر تقاضا کرد که اجازه رفتن به او بدهند. پدر ابتدا مخالفت کرد،اما وقتی شوق او را برای رفتن دید دریافت که او مسافر آسمانهاست. این بود که به او اذن رفتن داد. دل مهربان مادرش هم راضی شد و به او اجازه رفتن داد. با وجد و شعفی فراوان فریاد زد خیلی خوب شد و راهی شد تا برود و پروازش را به سوی معبود آغاز کند. سنگری خاکی در جزیره مجنون محل عروجش به سوی خداوند شد و ترکش خمپاره وسیله ای که او را به آرزوی بزرگش شهادت در راه حق و رسیدن به معشوق برساند. 27/2/65 در سن 16 سالگی روح بلندش به پرواز درآمد و به سوی